Polityczna krytyka Kościoła

„Polską polityczną krytykę Kościoła cechuje w okresie odrodzenia nie tylko szczególna ostrość, ale również sze­roki front. Krytykę tę uprawia całe niemal społeczeństwo; krytyką Kościoła zajmują się nie tylko przedstawiciele mas plebejskich i szlacheckich, ale również dwór królewski, przedstawiciele świeckiej magnaterii, a nawet wielu przed­stawicieli duchowieństwa. Krytyka ta dotyczy zwłaszcza następujących spraw: antypolskiej polityki papiestwa, od­środkowych dążeń polskich feudałów duchownych, pa­pieskich pretensji do politycznego zwierzchnictwa nad polską oraz chciwości duchowieństwa.
Krytyka antypolskiej polityki papiestwa koncentruje się w okresie odrodzenia wokół trzech spraw: przede wszyst­kim powszechne oburzenie budzi popieranie Krzyżaków przez papieży, następnie papieskie intrygi zmierzające do wplątania Polski w wojnę przeciwko husyckim Czechom i wreszcie szpiegowska działalność legatów papieskich na rzecz Habsburgów”.
Andrzej Nowicki, Wykłady o krytyce religii w Polsce, Warszawa: Książka i Wiedza, 1965, s. 35.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: